Daarbij wilde ik even noemen dat op het blog genoemd wordt dat je als coach de klant (ik zeg liever cliënt) moet interrumperen, stopzetten, bijsturen en uitdagen.
Dat zijn natuurlijk brede begrippen, maar het is belangrijk om te melden dat autisten (over het algemeen) verbaliseren wat ze willen en een klankbord nodig hebben.
Je kunt teruggeven wat je ze hoort zeggen; “Ik hoor je zeggen dat je je irriteert aan de luide buren. En je hebt al zoveel geprobeerd! Je kunt nu niets anders doen dan wachten tot de woningbouw ingrijpt. Dat is vast vervelend voor je. Kan ik iets voor je doen?”
Daarmee toon je medeleven, laat je horen dat je hebt geluisterd en gooi je de optie op om iets te veranderen, met jouw hulp.

Het “stopzetten” en “interrumperen” van een verhaal is over het algemeen dé manier om iemand overprikkelt te maken en om de communicatie te stoppen. Je kunt iemand zéker bijsturen, het verhaal een nieuwe baan in leiden en een zacht duwtje geven aan de richting van het verhaal. Maar het is niet raadzaam om iemand, die probeert de gevoelens te ventileren, af te kappen of ‘uit te dagen’ op zo’n moment.

Persoonlijk ben ik iemand met veel geduld en ik hoor graag de mening van anderen en de visie op mijn problemen. Wat me woedend maakt, is als iemand me afkapt, een verkeerde conclusie trekt om de boel een beetje te versnellen, mijn zinnen probeert af te maken, een verkeerde samenvatting maakt of mij voorstelt om het als een uitdaging te zien.
Je kunt iemand zelf met de conclusie laten komen dat ze er iets positiefs uit kunnen halen (als de buren bijvoorbeeld al maanden overlast veroorzaken, met alle slaaptekorten als gevolg) maar als jij zelf met een uitdaging bovenop het probleem komt, dan zadel je diegene op met extra problemen.

Ik weet natuurlijk niet welke mensen je behandeld, het zou kunnen zijn dat je met mensen met zware dementie + autisme of mensen met zware hersenschade + autisme werkt.
Dan zou interrumperen misschien noodzakelijk zijn.
In het geval van een doorsnee volwassene met autisme, zou ik het fijn vinden als je een andere techniek bedenkt. Je doet me momenteel denken aan het gros van de ontslagen begeleiders hier.
Een fijne dag gewenst. Succes ermee.

Beste Heleen
Ik heb je vraag gelezen , ik ben geen therapeut maar ben getrouwd geweest bijna 25 jaar met iemand die dat wel had en waarvan ik nu denk dat hij asperges had .
Het was een soort van zie eens wat ik heb en kan .. uiterlijk vertoon . Maar de omgang het begrijpen van situaties was enorm moeilijk
Het is de vader van mijn zoon die klassiek autisme heeft. Vader is al 15 jaar overleden zonder diagnose .
Succes met de begeleiding van je klanten ..

Nu is er weer een nieuwe klant en dat hoofd blijft denken.
Het gezien worden in een mooie auto of groot huis, herken je dat bij de gestudeerde autist?

Kan er een link liggen of nauw verwant naar Narcisme en of psychopathologie?

Hartelijke groet
Heleen Verboom