Reacties op: Gestreste werknemer met autisme: accepteren of actie

Door: Melanie Schoenmaker

Melanie Schoenmaker — Tue, 02 Jul 2024 19:09:48 +0000

Interessant. Ik ben gediagnosticeerd met ADHD maar hieraan twijfel ik. Ik word geschetst als de meest creatieve en flexibele werknemer, chaotisch en impulsief. Het tegengestelde is waar. Ik ben zeer flexibel zolang ik de touwtjes in handen heb. Moet ik samenwerken….dan gaat het mis. Ik snap niet meer wat een ander van mij verwacht, allerlei ongeschreven regels en kaders. Daarbij, wat ik al ver had uitgedacht in mijn hoofd, snapt een ander niet. Meeste stemmen gelden..daar eindigt bij mij de samenwerking, omdat ik me dan niet gehoord of begrepen voel. Ik probeer dwangmatig alles te ordenen maar heb hier te kort de tijd voor met een kind en fulltime baan, dus meestal is alles een grote rommel. ( dus niet omdat ik zo’n chaoot ben). Muziek of geklets op de werkvloer trek ik wanneer ik niet hoef na te denken, vaak ga ik in de muziek op en mis ik de gesprekken. Maar zodra ik iets wil lezen, corrigeren of dergelijke, is elk geluid teveel. In de zin van, het doet pijn! Echo in mijn oren en een pijnlijke steek. En wanneer overprikkeld, is licht te fel, geur te sterk en aanraking vervelend. ( benauwd). Zelfde geld voor strakke kleding, labels of Wol wanneer ik overprikkeld ben.
Communicatie: heel snel denken en heel snel visualiseren. Niet uit mijn woorden komen, emoties en frustraties niet kunnen benoemen.
Alles analyseren om het in de context te kunnen plaatsen, als het gaat om emoties of gedrag ( dit doe ik overigens heel snel, lijkt op dagdromen). Te snel verbanden zien buiten de gewenste kaders. Altijd zien wat een ander niet ziet, ook als dit geen prioriteit heeft. Muziek niet alleen horen maar letterlijk voelen. Gedachten en woorden steeds herhalen, friemelen met handen, moeite met oogcontact, heen en weer wiebelen tijdens praten. Alles anders interpreteren. Nerveus zijn, zonder duidelijke reden. Denk aan nieuwe ruimtes betreden of een volle kantine inlopen, kantoor inlopen. ( van dat gevoel ben ik onderhand af, met veel moeite en oefening). Op papier alles kunnen uitschrijven, verbaal direct of stug overkomen.
Ik vind dit alles wel lastig op werkgebied. Het is moeilijk uit te leggen aan anderen en ik weet er ook niet altijd een oplossing voor. Intelligentie verbloemd veel van deze klachten maar uit zich hierdoor vaak ook niet in goede resultaten. Mogelijk autisme valt niet op of wordt aan iets anders verweten. Een hoop onbegrip.

Door: Hildegard Tummers

Hildegard Tummers — Sun, 02 Apr 2023 21:52:47 +0000

Kunnen we ons beter niet afvragen of de werkomgeving, werkcultuur en organisaties in deze maatschappij nog wel zo gezond zijn voor ons als mens?

Door: Wendy Boom

Wendy Boom — Tue, 21 Feb 2023 17:38:43 +0000

Een heel interessant en herkenbaar artikel.
Ik ben in 2019 op 45 jarige leeftijd gediagnosticeerd met autisme.
Ik heb altijd in het gewone bedrijfsleven gewerkt.
Veel in drukke winkels en op het moment bij Action.
In al mijn vorige banen al veel uitgevallen dat ik me een week ziek melde en daarna maar weer aan de slag ging, verder vechten.
Doordat er binnen mijn filiaal hele grote veranderingen aan de gang zijn waaronder een filiaalleider waar ik absoluut niet mee overweg kan ben ik vastgelopen.
Inmiddels zit ik op moment van schrijven bijna 2 maanden thuis.
Ik ben uitgevochten en met mijn begeleidster toch aan het rondkijken voor een baan met minder prikkels voor mij.

Door: Paul

Paul — Tue, 14 Jun 2022 18:37:50 +0000

Wat een ontzettende mooie duidelijkheid over het aspect het autisme wees fier op je zelf! Ik
Het zelf ook het is soms een bulkstof
Wat in te hoofd komt door mijn ontbrekende filter.
Ik zag heel veel overeenkomsten
Die ik heb ook ken .
Tijd is Tijd
Bij mij is er geen sprake van grijs ,het is met een gedachte of hoe ik er voor ga zwart of wit
En afspraken maken over dingen .
Ik heb ook vaak een vol hoofd dan tocht een deur in mijn hoofd betekent kort gezegd .ik zit bvb over iets in en kan het niet parkeren of aan wat anders denken.
Een prachtig ding is detail herkennen niemand in de familie is zo goed als ik.

Door: Patrick

Patrick — Mon, 16 Aug 2021 19:52:48 +0000

Werk ruim 28j als technicus ….werd onlangs definitief ongeschikt verklaard voor veiligheids functies moet aangeboden werk coutch Acsepteren …geen team werk….herleid tot ongeschikt maar moet Formel klacht wegens pesterij opstarten op bevel van toezicht wel zijn op werk fod waso.
En advies om vermoeden ASS te laten teste..nee confirmeren hierdoor krijgt in belgie werkgever subsidie waarschijnlijk en ik een stempel nu reeds geïsoleerd in een lawaaierige omgeving!??
Wer meer maal gestraft wegens karakter autist.opmerkzaamheid defecten….rechtlijnigheid….ben radeloos…in 2019 werd jongen om deze rede medisch afgekeurd voor te beginnen in mechelen

Door: Hetty

Hetty — Sat, 17 Oct 2020 22:02:39 +0000

Je moet je niet laten diagnosticeren. De ellende begint pas met een diagnose en dat ze dat op je werk weten, dan kun je natuurlijk een flitsende carriere wel vergeten. Daarom is er maar één remedie: nooit van je leven op je werk aan je werkgevers of HR-mensen vertellen dat je autistisch bent. Let op, dit is een advies van de zijlijn want zelf ben ik niet autistisch maar ik heb met zeer hoog opgeleide en intelligente mensen gewerkt die alle kenmerken hadden. Ik vond het goed van hen dat zij geen diagnoses hadden maar wel duidelijk lieten merken dat ze zich er bewust van waren dat ze weinig empathie hadden bv of dat ze anders dachten. Dat is genoeg om mensen tevreden te stellen en te weinig dat het schade aan de loopbaan kan toebrengen. Overigens geldt hetzelfde voor kinderen. Als ouders willen dat hun kinderen een goede toekomst hebben, laten ze hen niet diagnosticeren. Dat is nog best moeilijk om dat te weigeren tegenwoordig maar wel veel beter want dan zijn de kinderen hooguit wat anders maar hebben ze niet een echt stempel/diagnose. Nu gaan hulpverleners natuurlijk zeggen dat dat wel belangrijk is omdat je dan pas echt behandeling kunt krijgen of jezelf kunt leren kennen, maar autisten zijn slim zat. Die kunnen dat zelf uitdokteren en ze kunnen ook prive zo’n coach in de arm nemen, maar niet via werk. Tenminste dat is mijn advies.

Door: Hetty

Hetty — Sat, 17 Oct 2020 22:02:39 +0000

Door: Jelle Wils

Jelle Wils — Fri, 01 Sep 2017 14:33:35 +0000

Zolang de maatschappij niet veranderd kan ik bezig blijven met aanpassen… Daar gaat geen enkele therapie mij bij helpen. Acceptatie van wie ik ben wel. De harde realiteit is namelijk dat veel mensen met autisme die werk hebben, allerlei gezondsheidsproblemen hebben (zo ook ik) doordat er gebrek is aan passende uitdagingen, begeleiding of begrip. Waarom word ik daar steeds opnieuw verantwoordelijk voor gehouden?! Tegen iemand met 1 been zeg je ook niet steeds dat ie niet zo flauw moet doen en net zo snel de marathon moet lopen als de rest. Door mensen daartoe te dwingen maak je ze ziek, ik en velen anderen werken ons het schompes voor acceptatie maar ik werk nog steeds onder mijn niveau… Kunnen we ons niet beter richten op voorlichting aan de maatschappij dan op het “beter maken” van mensen met autisme? Ik heb het zelf altijd een kwaliteit gevonden alleen de wereld om me heen maakt er herhaaldelijk een probleem van, ongeacht hoeveel ontwikkeling ik doormaak…

Door: Peter

Peter — Sun, 28 Feb 2016 20:46:49 +0000

Bij mij is op op mijn 52e jaar autisme vastgesteld. Daarvoor ruim 36 jaar met vallen en opstaan bij diverse bedrijven gewerkt. Uiteindelijk ben ik uitgevallen en sinds 1,5 jaar weer een parttime baan gevonden via een re-integratieburo gespecialiseerd in Autisme. Maar opnieuw heel veel stress door onbegrip, hoge werkdruk, onduidelijke taken, conflicten op het werk . Ondanks de begeleiding van een jobcoach ,die nu uiteindelijk ook moet vaststellen dat dit bedrijf ongeschikt is voor mij als autist, worstel ik nu met de vraag wat nu te doen: ontslag nemen en nooit meer een andere baan kunnen vinden of doorwerken en er uiteindelijk aan onderdoor gaan…

Door: Erik van Ingen

Erik van Ingen — Tue, 27 Jan 2015 20:46:25 +0000

Een erg interessant artikel. Ik blijk nu zelf autistisch te zijn, alleen ten tijde van mijn impulsieve ontslagname in oktober 2014 na ruim 14 jaar dienstverband, had ik dat niet door. Nu ben ik na einde dienstverband in de Ziektewet beland. Ik werkte voor een organisatie die volop in reorganisatie was. De druk werd steeds groter voor mij met name toen ik in de laatste maand van mijn dienstverband een nieuwe manager kreeg. Daar kon ijk niet mee overweg. Het voelde niet goed voor mij.