Reacties voor Autismecoach

Reactie op Waarom heb je het label ‘Autisme’ nodig? door Karin Simonis-Wigbels

Karin Simonis-Wigbels — Wed, 30 Sep 2026 08:33:39 +0000

In antwoord op Jaap Ruis. ja zo zie je maar hoe belangrijk zo'n diagnose kan zijn - ook om met terugwerkende kracht dingen uit het verleden te begrijpen. Toevallig kwam dit gisteren tijdens een lezing die ik gaf ook weer naar voren bij een vraag over diagnostiek op late leeftijd.

Reactie op Waarom heb je het label ‘Autisme’ nodig? door Jaap Ruis

Jaap Ruis — Tue, 29 Sep 2026 12:03:29 +0000

Ik lees in de reacties van: leeftijden waarop men de diagnose kreeg. Bij mij gebeurde dat toen ik 69 jaar was. Je zou kunnen zeggen: “mosterd na de maaltijd”, maar zo heb ik het niet ervaren. Wel bracht het een enorme schok teweeg, niet eens de diagnose, maar de opmerking van onze relatietherapeut. Op een keer vroeg zij mij, of ik er bezwaar tegen had om een test te doen, want, zei ze: “ik heb bij u iets gezien wat zou kunnen wijzen op autisme”. Ik zei dat ik geen bezwaar had. “Mooi”, zei ze,”ik ga nu drie weken op vakantie, en daarna zetten we het in werking”. Op weg naar huis, en de dagen erna, begon het besef door te sijpelen dat ik niet normaal was. Drie weken lang stormde het in mij, en kwam tot niets. Er schoten mij beelden te binnen uit mijn schooljaren, en later. Ik ging begrijpen waarom ik geen schoolvriendjes uitnodigde bij ons thuis, de opmerking van een leraar, die zei dat ik later, wanneer ik bij mijn vader zou werken als automonteur, ik zijn auto mocht onderhouden. Zonder de reden te noemen waarom hij dat zei. Dit alles en meer nog voordat de diagnose gesteld was ! Ik ben nu 80, en wekelijks komt er iemand uit de organisatie Voorzet bij ons op gesprek.

Reactie op Waarom heb je het label ‘Autisme’ nodig? door Karin Simonis-Wigbels

Karin Simonis-Wigbels — Tue, 29 Sep 2026 11:59:29 +0000

In antwoord op Mirella.

Het is ook niet 1-2-3 makkelijk. Wat vaak helpend is, is om na te gaan wat de functie van de diagnose voor jou is – dus inderdaad ‘wat voegt het toe?’. Als het is omdat je zelf twijfelt over of hetgeen je merkt bij autisme hoort of wat anders, als het helpend is in het begrijpen van jezelf en uit de ‘overleefstand’ te komen of als het nodig is voor het ‘openen van deuren’ in zorgland, dan heeft een officiële diagnose zeker nut. Succes met je afwegingen in elk geval!

Reactie op Waarom heb je het label ‘Autisme’ nodig? door Karin Simonis-Wigbels

Karin Simonis-Wigbels — Tue, 29 Sep 2026 10:13:17 +0000

In antwoord op Andre Veldmeijer.

Nou precies! Als er geroepen wordt dat er nu te snel en teveel gediagnosticeerd wordt, leg ik het ook vaak uit aan de hand van een diagnose op fysiek vlak. Daar vinden we het normaal en zelfs goed als er op tijd gediagnosticeerd wordt en redt het levens. Dat geldt ook voor oa autisme – zeker als deze diagnose zorgvuldig gesteld wordt. Die krijg je niet zomaar ‘bij een pakje boter omdat het mode is’…

Reactie op Waarom heb je het label ‘Autisme’ nodig? door Andre Veldmeijer

Andre Veldmeijer — Tue, 29 Sep 2026 10:05:18 +0000

Ik ben vorig jaar gediagnosticeerd. Dat hielp mij om eindelijk mijn leven goed in te richten, op mijn 56ste en het helpt om goede hulp te krijgen. Immers, veel kenmerken van autisme kun je ook vinden bij andere stoornissen, aandoeningen enz. Ik heb vele gehad in mijn leven. Ik beschrijf in mijn boek ‘Van burn-out naar burn-out’ dat binnenkort uit komt hoe dat label mij geholpen heeft en vergelijk het met bijvoorbeeld mijn kanker diagnose. Als ik dat niet had gehad, en twee dagen later was geopereerd, was ik er nu niet meer geweest. Door de juiste diagnose ben ik goed geholpen. Waarom zou dat voor autisme anders zijn?

Reactie op Waarom heb je het label ‘Autisme’ nodig? door Mirella

Mirella — Tue, 29 Sep 2026 09:36:14 +0000

Ik twijfel zelf ook vaak over de diagnose. ik heb geen ‘officiële’ diagnose, maar wel een diagnose via psycholoog van de arbodienst. Voor mij viel toen (ik was 51 jaar toe ik deze diagnose kreeg) heel veel op zijn plek.

Maar nog steeds twijfel ik over een officiële diagnose, want wat voegt het nu toe? En moet ik het toch al overvolle zorgsysteem belasten? Lastig vind ik het. Ik heb er nog geen antwoord op.

Reactie op Wanneer gedrag eigenlijk een noodsignaal is door Jaap Ruis

Jaap Ruis — Thu, 03 Sep 2026 18:11:15 +0000

Ik ben 80 en kreeg de diagnose toen ik 69 was. Nog steeds worden er dingen door mijn strot geduwd. Door mijn eigen kind. Door je aan te passen zal het best beter gaan. Wat maakt één keer toegeven nou uit ? Nog steeds ben ik niet veilig. Eind twintig werd ik meer en meer depressief. Een pilletje, een gesprek met de huisarts. Vijf, zes jaar later werd ik suïcidaal in mijn denken. Gisteren, vanmorgen, gingen mijn gedachten die kant weer op. Ruim twee jaar slaap ik slecht, rust niet helemaal uit. Twee uren slaap, de volgende dag 3 misschien 4, bij elkaar opgeteld, het apparaat waaraan ik verbonden ben vanwege slaap apneu houdt dit bij. Ik heb een masker op met een mondstuk waar lucht in wordt geblazen. Ik slaap op de gang, zo kan mijn vrouw ongestoord slapen. Er is één plek waar ik het best tot mijn recht kom, dat is op zondagmorgen, als ik in de gemeente ben, bij mijn broers en zussen. Het is een volle evangelie gemeente voor de duidelijkheid. Elke nacht is anders, ik probeer er geen punt van te maken. Gelukkig vind ik de stilte fijn.

Reactie op Wanneer gedrag eigenlijk een noodsignaal is door Karin Bogers

Karin Bogers — Tue, 01 Sep 2026 10:25:26 +0000

Wat een n prachtig verslag van hoe de.omgeving open moet staan en om moet gaan met de prikkelsignalen vd autist. Je bent terecht trots op je dochter, zij voelt t goed aan. Deed iedereen dat maar zo, hier valt nog een wereld te winnen!

Hartelijke groet,

Reactie op De cruciale ‘keuzetijd’ bij autisme: waarom geduld goud waard is door Karin

Karin — Mon, 24 Aug 2026 12:07:05 +0000

In antwoord op Dorien. ja het komt vaak zo nauw! En iets ervaren wat niet prettig is, is weer iets anders dan de juiste versie vinden - dat heeft vaak zo veel extra hobbels. Als t uiteindelijk maar lukt.

Reactie op De cruciale ‘keuzetijd’ bij autisme: waarom geduld goud waard is door Karin

Karin — Mon, 24 Aug 2026 12:05:02 +0000

In antwoord op Suzanne.

Vaak zit er onder vermijding nog iets van onduidelijkheid of problemen in executieve functies – afhankelijk van wat er onder verstopt zit, is de aanpak anders. Soms helpt het om het te signalen en even te vragen of hij wil dat je mee denkt in opties (en of hij die geschreven of gesproken wilt ontvangen). Dit zonder de druk van je ‘je moet er dan wel wat mee doen’ – maar puur als opstart. Het kan ook wel gebeuren dat de opties die je aandraagt, net niet passen, maar wel aanzetten tot een eigen idee en actie. Dat is natuurlijk ook goed. En verder zijn geduld en vertrouwen belangrijke ingrediënten;)