ja het komt vaak zo nauw! En iets ervaren wat niet prettig is, is weer iets anders dan de juiste versie vinden – dat heeft vaak zo veel extra hobbels. Als t uiteindelijk maar lukt.

Vaak zit er onder vermijding nog iets van onduidelijkheid of problemen in executieve functies – afhankelijk van wat er onder verstopt zit, is de aanpak anders. Soms helpt het om het te signalen en even te vragen of hij wil dat je mee denkt in opties (en of hij die geschreven of gesproken wilt ontvangen). Dit zonder de druk van je ‘je moet er dan wel wat mee doen’ – maar puur als opstart. Het kan ook wel gebeuren dat de opties die je aandraagt, net niet passen, maar wel aanzetten tot een eigen idee en actie. Dat is natuurlijk ook goed. En verder zijn geduld en vertrouwen belangrijke ingrediënten;)

🙏🏽 voor mij geldt hetzelfde maar dan voor het begrijpen van mijn partner! Sterkte ermee 🍀

Als je hun beeld van “normaal” in twijfel trekt, door een (minstens) even realistische andere kijk ook maar te noemen, dan schieten mensen in de verdediging.

Als je ze preventief gelijk geeft door deze minstens even realistische kijk, alvast een hersenafwijking te noemen, kunnen we deze onnodige verdediging overslaan, en het gesprek voeren waar we letterlijk om vragen.

Wow, dat lijkt me niet te doen! Daar zou ik zelf ook helemaal naar van worden. Hoe los je dat dan op?

ps – ik heb de diagnose ADHD, met kenmerken van autisme.

Dank je wel!
Zelf vind ik het ook heel mooi om te zien hoe dochter dit oppakt en dat kleinzoon dit van jongs af aan mag leren. Toevallig vertelde hij er gisteren nog over aan me – over de vrachtwagens en de toeters en dat hij zijn handjes bij zijn oren deed en we toen weg liepen – het had dus best wel indruk gemaakt voor dit mannetje!