Een verhaal over compassie, professionele nabijheid en wat mensen met autisme écht nodig hebben
In mijn vorige artikel vertelde ik over het navigatiesysteem op mijn motor. Ik noemde ook iets over een paar kleine, gekleurde vlaggetjes die er hangen; meegenomen van een motortocht door de Himalaya. Dit is het verhaal daarachter.
We reden met een groep door de Himalaya. Onderweg kregen we allemaal zo’n set vlaggetjes, om tussen je spiegels boven het stuur te hangen. Onze gids vertelde er een heel verhaal bij over de betekenis, in het Engels, uitgebreid en met veel nuance.
Jan, een van onze medereizigers, een nuchtere hardwerkende man uit de Achterhoek, vroeg mij om het te vertalen. “Het hoeft niet dat hele verhaal hoor,” zei hij er meteen bij. “Gewoon even kort.”
Mijn korte vertaling: deze vlaggetjes gaan over compassie. Als ze in de wind wapperen, verliezen ze kleine draadjes, en elk draadje verspreidt compassie.
“Compassie,” vroeg Jan, “wat is dat?”
“Lief zijn voor jezelf, en lief zijn voor de mensen om je heen,” antwoordde ik.
“Oh, dat vind ik wel mooi,” zei Jan. “Dan wil ik die vlaggetjes ook wel ophangen.” En zo knoopten we onze vlaggetjes tussen de spiegels van de motoren.
Ik moet nog vaak aan dat moment denken. Niet omdat het een ingewikkeld inzicht was, integendeel. Compassie laat zich in twee zinnen uitleggen, en toch verandert het iets aan hoe je naar iemand kijkt.
Wat dit betekent als het om autismecoaching gaat
Vroeger, toen ik startte in de zorg, is mij professionele afstand aangeleerd. Blijf neutraal. Houd grenzen. Raak niet te betrokken.
Ik geloof daar allang niet meer in. Wat mensen met autisme nodig hebben van hun coach, is niet afstand, het is professionele nabijheid. Er zijn voor de ander, met volle aandacht.
En natuurlijk ook net zo lief zijn voor jezelf als coach, als mens, zodat je die nabijheid kunt bieden zonder jezelf te verliezen.
Dat is ook wat ik coaches in de opleiding probeer mee te geven: je hoeft niet te kiezen tussen professioneel zijn en warm zijn. De beste begeleiding ontstaat juist waar die twee samenkomen.
En daar stopt het niet!
Een heel groot deel van wat we doen, is coachees zelf helpen die compassie te ontwikkelen naar zichzelf toe. Zoveel mensen met autisme hebben geleerd streng naar zichzelf te zijn, omdat ze zich jarenlang moesten aanpassen aan wat “normaal” was. Zelfcompassie leren is dan niet iets ‘aardigs’ erbij. Het is vaak een van de belangrijkste stappen naar meer rust.
Een mooie gedachte, wat mij betreft.
Interessante links: