Over het navigatiesysteem, en waarom dit anders is dan gebruikelijk
In een eerder artikel vertelde ik over het navigatiesysteem op mijn motor. Nu wil ik daar iets dieper op ingaan, want dit is misschien wel de kern van de Autismecoachopleiding.
In de tien jaar dat ik als autismecoach werkte, zag ik één ding heel vaak terugkomen: coachees die al eerder hulp hadden gehad, kwamen dikwijls bij mij met prima bedoelde, algemene tips op zak. Noem het gerust “Google Maps-tips”. Nuttig in theorie, maar in de praktijk konden ze er niet veel mee.
Wat wél verschil maakte, waren de kaarten, werkbladen en spellen uit onze toolkits. Ze gaven overzicht van de mogelijke concrete opties, zodat de coachee zelf kon kiezen wat voor hem of haar werkte.
En aan het eind van elk gesprek werkten we altijd toe naar één concrete actie, nauwkeurig afgestemd op die specifieke persoon.
“Waarom heeft niemand me dit eerder verteld?!” is een zin geweest die ik meer dan vaak genoeg gehoord heb.
Dit is ook wat je in de opleiding leert: werken met een aangepast navigatiesysteem in plaats van een vaste route. Een gestructureerde aanpak die rekening houdt met het terrein, de coachee én de bestemming.
Die structuur zit op meerdere plekken: in de opbouw van je gesprekken, de duidelijke stappen in het traject (denk bijvoorbeeld aan de 7 stappen uit het boek Meer rust en minder stress bij autisme), én in de tools die je daarbij inzet.
De angst voor structuur
Zodra ik het over de gestructureerde aanpak heb, hoor ik vaak een zorg:
Wordt dat niet benauwend?
Is er dan nog wel ruimte voor maatwerk, voor wie de coachee is?
Ik snap die angst. Maar ik heb juist ervaren dat het tegenovergestelde waar is: een heldere, functionele structuur geeft ruimte. Niet minder maatwerk, maar meer.
Waarom?
Omdat je als coach niet meer hoeft te improviseren over wélke vraag, welk model of welke oefening je nu weer inzet. Er is namelijk een logische volgorde van stappen. Die energie komt vrij voor waar het om gaat: met volle aandacht luisteren en aansluiten bij je coachee.
Structuur voorkomt bovendien dat een gesprek op hoop van zegen ergens heen drijft. Het geeft de coachee zelf grip op lastige situaties, in plaats van overgeleverd te zijn aan toeval.
Ik schreef hier eerder al een artikel over, mocht je dieper in dit onderwerp willen duiken: Waarom structuur in je coaching helpt om persoonlijk aan te sluiten bij je coachee.
Waar het op neerkomt
Als autismecoach leer je niet blijven hangen in vaste protocollen, eindeloos volgen, of van brandje naar brandje rennen, maar met een helder proces je coachees helpen zelf grip te krijgen op hun leven.
Structuur waar het nodig is, geeft vrijheid en beweging. Altijd passend bij de persoon.
Dit vraagt een bewuste keuze voor deze manier van begeleiden. Dat is soms even wennen (dat gold ook voor mij toen ik hiermee begon), maar het geeft zowel jezelf als coach als je coachee meer duidelijkheid en rust.
Overweeg je of de Autismecoach Jaaropleiding iets voor jou is?
Plan dan een gratis, vrijblijvend strategiegesprek in. We kijken samen naar jouw situatie, je leerdoelen en of deze opleiding aansluit bij wat je zoekt.
PS Vaak krijg ik de vraag of wij dan zomaar door bossen crossen en herrie maken. Even voor de duidelijkheid: nee! Dat vind ik zelf respectloos naar mens, dier en natuur. We rijden alleen op een parcours of over daarvoor uitgezette routes (TET-routes, voor wie het wil weten). Komen we wandelaars, fietsers of ruiters tegen, dan houden we daar altijd rekening mee. Bij ruiters zetten we de motor doorgaans helemaal stil, zodat ze rustig voorbij kunnen lopen. Dit is altijd even een mooi moment met een vriendelijk woord en fijne dag voor elkaar. Ik geloof in respect en ruimte voor elkaar. Te allen tijde.
Interessante links: